Oftewel, je komt met lege handen aan bij de meeste armoedige gemeenschappen, noteert hun schade, en gaat weer. Zonder een belofte te kunnen maken op hulp, zonder te kunnen zeggen ‘het wordt beter’. Dus als je daar op je nieuwe rubber laarzen door de koude modder, bijgestaan wordt door kinderen op blote voeten, dan is dat moeilijk.
Het zijn vooral de ouderen en de kinderen die lijden. De ouderen omdat ze in oude huizen wonen die door de constante regen het meest gevaar lopen. De gemeente stelt daken ter beschikking, maar het grootste probleem is de bouw. Hoe gaan 65 plussers hun eigen huis bouwen? Leuke oplossing meneer de burgemeester.
De president heeft een deel van het Armoede Bestrijdingsfonds beschikbaar gesteld voor de noodhulp. Maar de mensen moeten zelf de aanvragen doen, hun schade rapporteren en opkomen voor dat deel van het geld waar ze recht op hebben. En dat is vaak net een paar stappen te ver. Als je in een gemeenschap woont waar je 1,5 uur van een redelijk stadje afzit, en je huis ligt in puin, en je hebt honger, dan ga je je niet echt bezig houden met of je alle schade wel hebt gerapporteerd. Verder is er ook 15 miljoen lempira beschikbaar gesteld voor infrastructuur. De economie moet door natuurlijk.
En dus zijn het wederom de armsten die buitengesloten zijn en blijven. Wat OCDIH doet? We staan de mensen bij, we helpen ze zich organiseren, hun eigen rechten te kennen, hun eigen benodigdheden om te zetten in concrete voorstellen. Want een zak met eten geven maakt afhankelijk. De mensen moeten zelf opkomen voor hun recht op eten en onderdak. En dus kom je daar aan met lege handen, en ga je zonder enige belofte weer naar huis.
Het is een treurige situatie. De schade is zo groot als 10 jaar gelden met Mitch.. en hier hebben we het over een tropisch storm! Het probleem is dat het al heel lang heel constant regent, en dat de aarde zegt dat het genoeg is. Het is een noodtoestand, maar de crisis moet nog beginnen.
ren en hebben net een regenloze dag achter de rug. Het is hier inmiddels 23.00 uur en de eerste regen begint weer te vallen terwijl op de radio te horen is dat tropische storm 43 het land binnen is getrokken. Het is een stressvolle en onzekere situatie. Ik ben als enige verantwoordelijk voor de interne en externe communicatie: best pittig in je eentje!
Twee lage druk gebieden zijn actief in de Golf van Honduras en het Zuid Westen van El Salvador. Hierdoor teisteren hevige regens het Oosten, Zuiden en Westen van het land. De regens hebben overstromingen veroorzaakt, waardoor verschillende gemeenschappen van de buitenwereld zijn afgesloten en families zijn geëvacueerd. In Potrerillos en Pimienta, waar OCDIH werk, zijn tot nu toe meer dan 300 families geraakt. We ondersteunen deze families met de weinige bronnen die we hebben, in coördinatie met de lokale overheden en de Rampen Commitees.
Ik zelf bezocht bijeenkomsten over het democratiseren van de communicatie en hoe we als organisaties dit mensenrecht op de nationale agenda’s kunnen zetten. In corrupte landen waar de mensen met geld de macht hebben, moeten de overheden meer mogelijkheden scheppen voor sociale organisaties om hun stem te laten horen. Ook interessant was de ervaring in Cuba, waar ze ‘communicatie boeren’ (wat klinkt dit stom) opleiden om zo een netwerk op te bouwen waarin de ervaringen lokaal op een nationaal niveau gecommuniceerd kunnen worden. Misschien iets voor OCDIH? Als we boeren opleiden om leiders te zijn in hun gemeenschappen, en ze trainen in organisatiekunde, administratie, eigen waarden, gender en zelfvertrouwen, waarom dan ook niet in communicatie?
En verder werd er veel geschopt tegen de transnationale bedrijven die 80 tot 90 procent van de wereldwijde voeding in handen hebben en daarbij de belangrijkste oorzaak zijn van de huidige voedselcrisis. Als de prijzen van voedsel voor ‘ons’ rijke Europeanen omhoog gaan, zullen we dat misschien wat merken, maar er niet minder door gaan eten. Voor de armen, die 90 procent van hun inkomen aan eten uitgeven, is een prijsstijging het verschil tussen eten of niet eten. Waarom verwachten we van Latijns Amerika dat ze hun schaarse vruchtbare grond gebruiken voor onze ‘bio diesel’, als de mensen zelf honger leiden. Bio diesel kost meer energie om te produceren dan je eruit haalt en draagt daardoor echt niet bij aan een beter milieu. Maar wel aan de honger. En het probleem is niet dat er niet genoeg eten is, dat we wereldwijd niet genoeg produceren, het probleem is de verdeling.
Ik heb veel geleerd deze dagen, en een hele leuke tijd gehad met mijn collega’s daar. En natuurlijk van de kans gebruik gemaakt om Marleen en Wietse op te zoeken in het altijd leuke Antigua. Wij als communicatie afdeling van OCDIH hebben zojuist goedkeuring gekregen voor een bewustzijnscampagne over deze zelfde voedselcrisis, dus reken maar dat we daar met volle energie tegen aangaan. 
